NUBIA MUSEUM INLEIDING

INLEIDING | GESCHIEDENIS | PLAN | OPENLUCHTGEDEELTE | MUSEUMGEDEELTE

Na de voltooiing van de nieuwe Sadd al Ali stuwdam in 1971 was het land Nubië opgehouden te bestaan en werd ze van de landkaart volledig weggeveegd. Meer dan 500.000 Nubiërs werden verplaatst naar nieuwe nederzettingen in Kom Ombo, Aswan en het Noorden van Soedan. Zij hadden niet alleen hun huizen, gronden en eigendommen verloren, maar ook hun culturele band, die ze al meer dan 3.000 jaar met hun omgeving hadden. Conform hun etiquette en leefregels trouwden ze niet met Egyptenaren en konden ze moeilijk aarden in hun nieuwe omgeving. Hun cultuur en hun ongeschreven taal leefden echter voort in hun harten, hun muziek en hun speciale "way of life".  

Toen in 1971 het laatste Nubische dorp door het stijgende waterpeil van het Nassermeer werd verzwolgen, hadden de Nubiërs hun laatste stukje authentieke grond voorgoed verloren, alsook hun rijke tradities en cultuur. Het werd een volk zonder land, zonder geschiedenis. De rest van de wereldbevolking besteedde in die tijd jammer genoeg weinig aandacht aan hun lot. Toen startte de UNESCO een grootscheeps reddingsplan. Van over heel de wereld werd er een leger van archeologen, antropologen, architecten, fotografen en geografen opgetrommeld om een diepgaande studie over Nubië te maken en een manier te zoeken om de tempels te redden van het wassende water, om ze later op een nieuwe locatie volledig te kunnen herbouwen. Mevrouw Christiane Desroches-Noblecourt heeft door haar inzet en haar bekommernis voor de bedreigde cultuur en de kunstschatten van Nubië veel bijgedragen tot de kennis van dit fascinerend maar helaas nu verdronken en verdwenen land. Ironisch genoeg, bezit men nu hedentendage een ongelooflijke kennis over Nubië, de cultuur, de geschiedenis en de tempels, dank zij deze reddingsoperaties die georganiseerd werden door de UNESCO.

 Eén van de laatste huzarenstukjes die men heeft uitgevoerd en als afsluiting van het prestigieuze NUBIA SALVAGE PROJECT was de oprichting van een reusachtig museum. Op het Elephantine eiland werd er in 1910 in de voormalige villa van de Britse ingenieur William Willcocks (die de oude stuwdam ontworpen heeft) een bescheiden collectie tentoongesteld. Tot en met 1997 werd dit kleine museum nog dagelijks gebruikt. Begin 1998 werd het nieuwe NUBIA MUSEUM plechtig geopend. Er werd 12 jaar aan gewerkt. Het werd een prestige project om de Nubiërs opnieuw een gevoel van eigenwaarde en cultuurbesef te geven. De gezamenlijke oppervlakte van het Museum, het openluchtgedeelte en de tuinen bedraagt 50.000 m². Het museum is volledig opgetrokken uit roze graniet en is gebouwd in Nubische stijl. Rondom rond het museum bevinden er zich prachtige tuinen met kanalen, kleine watervallen en fonteinen. Het museum is dagelijks open vanaf 09h00 tot 13h00 en van 17h00 tot 21h00. Voor uw veiligheid is er een strenge bagage controle. Een ticket kost hier ter plaatse 40 Egyptische Pond wat relatief goedkoop is in vergelijking met de toegangsprijzen van het Luxor en het Cairo museum die allebei 70 L.E. ingangsprijs vragen.