MAUSOLEUM AGA KHAN BESCHRIJVING

Een bezoek aan het 'MAUSOLEUM VAN DE AGA KHAN'  is HEDEN niet mogelijk. In het jaar 1997 werden de deuren en de toegang naar het mausoleum voor onbepaalde tijd gesloten. Men moet zich tevreden stellen met een panorama vanaf het Kitchener eiland of tijdens de passage gedurende een fellucatocht. Na het overlijden van de Begum in het jaar 2000 werd de toegang op de westelijke oever voor het publiek afgesloten.

INTRODUCTIE | MAP | MAUSOLEUM | IN MEMORIAM

Een jaar later in 1958 na het overlijden van de Aga Khan III werd op de westelijke oever een mausoleum gebouwd in een zeer speciale FATIMIDENSTIJL en met roze granietsteen afkomstig uit de granietmijnen van Aswan. Het graf is gemaakt uit delicaat wit Carrera marmer en is versierd met zeer fijn gebeitelde motieven die de indruk wekken dat ze geborduurd zijn. De basis van het graf is versierd met verzen uit de Koran.

De architect Fareed EI-Shafei heeft in 16 maanden tijd dit mausoleum gebouwd onder supervisie van de aannemer Hassan Dorra en met richtlijnen gegeven door de Begum zelf. De godsdienstige orders die vermeld stonden in het testament van de Aga Khan werden naar de letter uitgevoerd. Elke dag werden er door de Imam gebeden uit de Koran opgezegd voor het zielenheil van de Aga Khan en kwamen zijn aanhangers en gelovigen bij het graf bidden.

De BEGUM plaatste elke dag een verse roos op het graf zoals de traditie dit voorschrijft. De oorsprong van dit gebruik is terug te vinden in de onvoorwaardelijke trouw en liefde die de Aga Khan koesterde voor zijn vrouw. Iedere morgen werd er op zijn bureau een verse roos geplaatst op orders van de Begum. Hij snoof telkens aan de bloem en complimenteerde haar hiervoor. Als de Begum in Frankrijk verbleef, nam de tuinman deze dagelijkse taak zonder uitzondering over. 

Jaarlijks verbleef ze in de maand januari in de VILLA NUR-EL-SALAM. De villa bevindt zich halverwege tussen de oever en het mausoleum. De Begum nam elk jaar de trein van Cairo naar Aswan in een privé coupé. Haar felluca is het enige zeilvaartuig dat een rood zeil mag voeren. Vanaf 1992 ging het echter niet goed met de Begum daar ze sukkelde met haar gezondheid. Bij mijn laatste bezoek in 1995 aan het mausoleum bemerkte ik dat op de gedenkplaat haar naam er recentelijk werd bijgebeiteld. Er werd toen reeds rekening mee gehouden met het feit dat het niet lang meer zou duren voordat ze haar echtgenoot zou vervoegen. Ze was toen reeds 94 jaar. Ze is immens populair bij de Nubiërs mede door haar talrijke liefdadigheidsacties die ze niet onder deze benaming onderschreef maar beschouwde als humanitaire hulp en de noodzaak om haar medemensen een betere toekomst te geven.

In april 1997 heeft de Begum beslist, dat het mausoleum voor eeuwig gesloten zal worden. Zij heeft deze beslissing genomen, zeer tegen de zin van de gemeenteraad van Aswan die bang is dat Aswan zo minder toeristen zal ontvangen. Aan de voet van de heuvel waar de Nubische toeristenkraampjes zich bevinden, werd er tot tweemaal toe opzettelijk brand gesticht. Volgens een officiële versie zou de brand ontstaan zijn door een brandende sigaret van een onoplettende toerist. Niets is minder waar. De Sji'itisch gezinde Khoja moslims en hun aanhangers dulden niet, dat er handel wordt gedreven op Heilige grond in de onmiddellijke buurt van het Mausoleum. De reeds hoogbejaarde Begum was niet ongevoelig voor hun wensen. Ze was dan ook zeer ontstemd door de controversen en de heisa die rond de laatste rustplaats van haar man was ontstaan.  Op de foto ziet men de Begum met naast haar prinses Yasmine, dochter van Aly Khan en Rita Hayworth.

Uiteindelijk besliste ze in april 1997 dat de toegang tot het Mausoleum voor eeuwig gesloten zal worden. Hiermede verloor ASWAN een belangrijke bezienswaardigheid. Ik heb begrip voor haar wens, daar het hier ten slotte om de laatste rustplaats van haar man en haar privé bezit betreft. Ik zal de fantastisch mooie vergezichten vanaf het Mausoleum erg missen. Niets is eeuwig, niets blijft duren, niet de muren, zelfs niet de vuren die branden in de late uren. En de moraal van dit verhaal is, dat de oneerbiedigheid van de meutes toeristen de oorzaak zijn van de permanente sluiting van het mausoleum. Ik was gedurende vele jaren getuige van de verschrikkelijke oneerbiedige handelingen van de toeristen (o.a. urineren tegen de muur van het mausoleum). Dit soort oneerbiedige daden valt niet in woorden te beschrijven en illustreert meteen de negatieve elementen van het massatoerisme.